Mijn eerste ultra: een onvergetelijke reis
Welkom bij mijn persoonlijke verslag van de Sierra Nevada Ultra Trail. Een verhaal over doorzettingsvermogen, onverwachte uitdagingen en de pure schoonheid van een ultra-avontuur. Laat je inspireren door mijn ervaring en ontdek wat er mogelijk is als je je grenzen verlegt.
Sierra Nevada Ultra Trail: het avontuur begint
De Sierra Nevada Ultra Trail: 64 km, 3800 hoogtemeters. Soms doe je iets waarvan je achteraf denkt: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? En tegelijkertijd: dit was misschien wel het allermooiste wat ik ooit heb gedaan qua race. Dit is het verhaal van die reis.
Niet de perfecte voorbereiding
De week ervoor? Buikgriep. Niet een beetje “ik voel me niet top”, maar gewoon vol gas beroerd terugkomen uit Italië. En daar stonden we dan: om 06:00 uur ’s ochtends, in het donker, met een licht weeïge maag aan de start in een dorpje bij Granada, aan de voet van de Sierra Nevada (3479 meter hoog). Zenuwen? Check.
Onzekerheid? Dubbel check.
Verplichte uitrusting? Alsof we een expeditie gingen doen: warmtedeken, fluitje, extra kleding… want ja, in de bergen kan het ineens losgaan.
Slang van lichtjes de berg in
Startschot.
En daar gingen we.
In één lange sliert van hoofdlampjes trokken we de bergen in. Het zag eruit als een soort glow-in-the-dark bergslang. Alleen… deze slang had het zwaar.
Direct omhoog.
En weer omlaag.
En weer omhoog.
Eerste checkpoint: 10,3 km vóór 08:00 uur.
Klinkt relaxed, toch?
Nou… niet dus.
Single tracks, smalle paden, filelopen op steile stukken. Ritme? Vergeet het maar.
Maar: 07:45 uur en.....binnen!
Kwartiertje speling. Dat voelde als winst.
Flow, vrijheid en… nog frisse benen
Na dat eerste punt viel alles een beetje op z’n plek. Het veld trok uit elkaar en eindelijk konden we ons eigen tempo lopen en hoefden we ons geen zorgen meer te maken over de cut-off times.
Checkpoint 2 (23 km): verrassend fris nog.
Uitzichten? Bizar mooi.
Dat meer beneden? Elke keer weer zo’n momentje van: wauw… dit is waarom we dit doen.
En toen begon het echte werk…
Warmte.
Benauwdheid.
Beetje onweer erbij (want waarom ook niet?).
En daar kwam de échte uitdaging: eten.
Niet “even een reepje”.
Nee: eten, eten, eten.
Want je verbrandt hier makkelijk 6000 calorieën. Dus als je niet blijft tanken, is het gewoon klaar.
Electrolytes, gels, repen…
Maar ook: pannenkoeken en pasta onderweg. Ja echt.
Gourmetten op 2000 meter hoogte, zo voelde het soms. eten eten eten want ander red je het gewoon niet! En dat na een week buikgriep...taai, maar gewoon nodig om door te eten, dus doe je dat.
Hoe dan?!
En dan die bergen…
Je staat beneden en kijkt omhoog:
Gaan die lintjes daar écht heen?!
En dan zie je…
Een loper.
80 meter boven je.
En dan weet je: ja dus.
Geen ontsnappen.
Voetje voor voetje omhoog.
Soms meer klimmen dan lopen.
En zodra het weer een beetje kan: dribbelen. Want “hardlopen” is op een gegeven moment een groot woord.
Hartslag management werd key.
160+? Kansloos voor 12 uur werk.
Dus: gas eraf, zakken, door.
❤️ Alleen… maar samen
Je ziet onderweg veel mensen die dit echt alleen doen.
Urenlang in hun eigen bubbel, in gevecht met de bergen en met zichzelf.
Wij lopen het ook ieder voor zich. We hebben allebei onze eigen momentjes, onze eigen strijd, ons eigen tempo.
Maar toch… zijn we samen.
En dat is zo mega waardevol.
Dat je af en toe even naar elkaar kijkt en genoeg hebt aan één blik.
Dat je precies weet hoe de ander zich voelt, zonder dat je iets hoeft uit te leggen.
Dat je hetzelfde meemaakt, dezelfde klimmen voelt, dezelfde vermoeidheid, dezelfde kleine overwinningen.
Soms loop je naast elkaar, soms even uit elkaar, maar je bent er wel. Soms klets je, vaak ben je gewoon stil.
En juist dat maakt het anders.
Het is lastig uit te leggen, maar je deelt iets wat bijna niemand echt begrijpt als je het niet zelf hebt gedaan.
En dat samen kunnen beleven… dat maakt het misschien nog wel mooier dan de finish zelf. 💛
Laatste checkpoint – dit gaan we halen!
When the body says “this is as far as I go”… the mind answers “one more step.
En dan… dat moment.
Laatste post.
Je kijkt elkaar aan.
Dit gaan we halen.
Ik moest huilen.
Mirjam brulde mee. (Top team 😂)
“LET’S GO!”
Nog 5 km en 200 hoogtemeters stond er…
(In werkelijkheid: 7 km en 400 hm, maar hé....moraal is alles.)
❄️ Finish in de sneeuw
En dan… finish.
64 km
12 uur en 40 minuten
Gemiddelde hartslag: 131
En gewoon… in de sneeuw finishen.
Hoe vet wil je het hebben?!
Oké, daarna ging het regenen. Maar dat detail laten we even voor wat het is...
Trots. Echt trots.
Ik was altijd al trots op mijn Ironman 70.3 races. En dat ben ik nog steeds.
Maar dit…
Dit was andere koek.
Zwaarder.
Ruiger.
Puurder.
Vanaf waar wij wonen zien wij bij helder weer de Sierra Nevada in de verte.
Die grote reus met besneeuwde toppen.
Want nu weet ik:
Daar hebben wij gelopen.
Die hebben wij beklommen.
Die hebben wij overwonnen.
💛 Vamos. Wat een avontuur.
Zo dankbaar dat we dit hebben mogen doen.
En ja…
stiekem alweer een beetje zin in ons volgende avontuur!
Meer foto's zullen volgen
De organisatie maakt zelf ook altijd nog fantastische beelden, echter, deze zijn nu nog niet beschikbaar. Ik zal alvast een album hieronder aanmaken die ik gedurende deze week zal aanvullen met nog meer mooie foto's van dit prachtige avontuur.